Bitácora do caracol

JUGUETE DE AMOR

2009-07-26T13:30:00.000-07:00

Anoche pasé frío y me desenamoré un poco.
Anoche pasé frío y fui poeta.
Anoche, mientras mi carne se helaba
y mi alma en mi cuerpo se escondía,
vi como mi amor para ti
era un juguete pasado ya de moda que ya nada valía.
Cualquier amanecer echarán
al viejo juguete de mi amor a un carro de basura,
y alejándose en la amarga soledad
oirá al carretero dar palos a su mula
que todo se lo da por un poco de paja
y, a veces, pochas uvas.
Y estaré allí donde ya nada vale nada
hasta que algún día una dulce gitanilla,
con mocos y pecas en la cara,
limpie con su manga grasienta
la suciedad que la sociedad pegó a mi alma;
y volveré a ser un juguete reluciente de amor y de alegría.

Manolo Chinato

2009-04-21T14:54:00.001-07:00

Teño a sensación de estar facendo o incorrecto.

2009-02-22T13:02:00.001-08:00

2008-12-18T06:41:00.000-08:00

2008-11-03T14:46:00.000-08:00

Se a Barbie é a boneca que representa a beleza das praias de California, a Nancy faino dae Calofornia. Esas pernas que reteñen líquido e eses tobillos do mesmo grosor cás coxas son as da miña avoa. A Nancy é unha boneca que segue os patróns reais, si, si.

Estou...

2008-11-02T06:37:00.000-08:00

De luto porque rematei o libro que estaba a ler. Algunha recomendación para encher este baleiro?

Yo de mayor quiero ser...

2008-10-30T14:47:00.001-07:00

Almudena Grandes

Incorrección política

2008-10-16T04:27:00.000-07:00

Ramón Chao cáeme gordo e considero que é un auténtico pedorro. He dicho.

2008-10-09T13:41:00.000-07:00

E como sempre que me poño filosófica, volvín á poesía.

2008-10-09T13:10:00.000-07:00

Despois de pasear un anaco pola rede, intentando desestresar a neurona de forzas e constantes, chego a unha conclusión: hai mil formas de ser embigocentrista. E lembro á Xeración Nós, que foi quen de pór a cultura galega na mesa a beber café coas demais.
Quen queira que me entenda.

Pregunta retórica

2008-09-22T08:55:00.000-07:00

Isto de ter os mocos negros non debe ser moi saudable, non?

2008-09-18T08:00:00.000-07:00

Pois aínda sigo sendo universitaria... Que triste, xa parezo algunha das vellas glorias de Filoloxía. Daquí nuns aniños, preguntando a hora á xente que está na entrada. Aprobaría Lingüística aquela pobre muller??

2008-09-16T07:36:00.000-07:00

Y no olviden vitaminarse y mineralizarse (a de sopapos que me van caer!!)

And nothing else matters

2008-09-12T13:23:00.000-07:00

Non sei se te lembras, pero o domingo irán 6. Merqueiche chiculates que agardan por ti na alacena. E como sei que che gusta, aí che vai.

2008-09-11T11:16:00.000-07:00

Sempre acabo no mesmo sitio...

El Coloso de Rodas

2008-09-08T05:35:00.000-07:00

Y siempre me lo echará en cara cuando yo no tengo la culpa...

Lost in translation

2008-09-03T03:20:00.000-07:00

Onte recibín unha mensaxe no móbil coa mellor das intencións, pero costoume entendela. O probre rapaz traduciu palabra por palabra usando un diccionario de internet. Este foi o resultado.

Hola Anna, im justo texting para asegurarse de que usted comprendio que Aidan me pedía que durmiera en la esta noche plana, yo didnt sabe pue ese didnt de Aidan dice algo a usted, si usted prefiriría que yo didnt permanece eso esta bien, pero se casa tiene el problema de mi consipuiendo la llave.. just permitto que mi sepa. Please reply in English.

Chove

2008-09-02T01:03:00.000-07:00

Inglaterra leva todo o verán fancendo honra da súa sona de país chuvioso e hoxe non ía ser menos. Sen un paraugas co que cubrirme ata a estación, estou considerando desbotar a idea de achegarme ata a Royal Academy of Arts para ver a exposición do pintor danés Hammershoi. E mentres decido e non decido debaixo do edredón, atopei este artigo no Babelia de El País. A ver que opinades.
http://www.elpais.com/articulo/semana/Leer/sirve/algo/bueno/elpepuculbab/20080830elpbabese_10/Tes/

Estou en Londres

2008-09-01T10:22:00.000-07:00

Estou aquí e alá. Coma sempre.

Non só de Berlusconi vive Italia

2008-08-13T00:42:00.000-07:00

Afundamos Plásticos Santi!!!

2008-08-11T08:53:00.000-07:00

Vivimos na era do "pichiglás", usamos plástico en cada actividade cotiá. As autoridades convídannos a ser más verdes, pero ninguén anima ás tendas a dar bolsas de papel ou ás empresas de alimentos a colocar os seus productos en caixas de cartón ou vidro, se de líquidos se tratase. Pregúntome por que.
Hai quen se propón como reto vivir un mes sen adquirir nada que teña plástico ou que veña envolto nel.
Eu de momento meto a compra nas bolsas que levo da casa, pero haberá que ir un paso máis alá e escoller a froita que venden a granel na vez da que vén xa embolsada. Convídovos a vós tamén.

Changes, changes, changes

2008-08-09T13:45:00.000-07:00

que diría Bowie. Farteime do formato anterior e decidín cambialo. Algo máis sinxelo. As ideas claras, sempre. O caos no teu espazo representa o caos que hai en ti. Comecemos por ordear as cousas. A sinxeleza da liña recta e a precisión do branco.
Ás veces odio o minimalismo, ás veces, cando a imprecisión me fai as beiras, precísoo.
Espero que vos guste e que sexa un pouco máis cómodo de ler.

Faite vegano??

2008-07-30T06:31:00.000-07:00

Este anuncio non é moi axeitado. A ver, canta máis carne comas máis vacas haberá nos campos producindo CO2, pero se non comes carne terás que comer outras cousas, por exemplo chícharos, entón quen pasa a producir o CO2 es ti... Que se deduce do anuncio?
E se probamos a darlle Flatoril ás vacas?

2008-07-25T05:51:00.000-07:00

Versión caprina de Bisbal, tamén chamada cabra de Angora. Ergo... é Bisbal un home de Angora??
Non me pidades máis, estou sen comer e a glucosa non chega ao cerebro.

2008-07-24T06:21:00.000-07:00

Ás veces teño a sensación de que estou a tratar cunha parede, non sei moi ben se pintada de branco ou co ladrillo ao aire.

Lizgairo

2008-07-18T05:28:00.000-07:00

Conta a lenda que se bautizaron collendo o comenzo dos seus apelidos e Pintos tivo que escoller García porque Piroliz non era moi vendible...
Todos a mercar o disco e pobre daquel que me entere que o piratea.

A petición

2008-06-30T13:10:00.000-07:00

Son capaz de escribir máis de cinco palabras (8, pas mal, eh!)

Xornalistas de feiras

2008-06-27T01:10:00.000-07:00

Pregúntome quen foi o intelixente que redactou o titular... O corpo da nova tampouco ten desperdicio. En La Voz deberían considerar a opción avaliar a calidade dos seus xornalistas e redactores se pretender ter algo máis de calidade cá folla parroquial.

Chiste

2008-06-18T09:00:00.000-07:00

Ábrese o telón. Aparece unha galega falando con tres constructores de violíns no seu taller de Bambury Road, Oxford. Manteñen durante un rato unha conversa sobre construcción e reparación. Péchase o telón. Como remata a historia? Os catro falando co encargado, galego da Coruña, dun restaurante italiano...

2008-06-16T08:42:00.000-07:00

Mañá de recados, completita completita.
Entrega dunha solicitude de traballo.
Apertura dunha conta no banco.
Anoteime na biblioteca pública.
A semana pasada miroume un "tuerto", hoxe faloume unha tatexa. A rapaza do banco enganchaba en todas as consoantes, oclusivas, fricativas, daba igual. Deume un pouco de pena, pero ole sus ovarios.

C'est fini

2008-05-29T02:41:00.001-07:00

Ergo, I'm flying away.

2008-04-29T13:54:00.000-07:00

A Andy había dez anos que non a vía, a Nerea uns cinco (aínda lembro o último café autoconvencéndome de que todo ten solución) e a Vane víaa de vez en cando no bus para ir a casa.
Quedamos para comer e continuar a sobremesa pola Coruña. Démoslle un repaso ao persoal todo do instituto, que facía agora cada un deles e lembrámonos ata a saciedade da fea e mala que presumía de parecerse a Pe.
Rimos, falamos, bebemos, comemos, paseamos, cotilleamos, rememoramos... Pasaron dez anos e non o parecía.
Agora estamos buscando a todos no Facebook, en parte para saber que foi deles, en parte para ver se a fea e mala segue igual ou se os dez anos maduraron as súas neuronas.

dejà vu

2008-04-23T10:24:00.001-07:00

2008-04-21T14:12:00.000-07:00

Tanto sol... así tes de fritidas as neuronas.

2008-04-15T12:50:00.000-07:00

Prefiro poñelo aquí, que sei que o vas ler, que polo no teu blog, que sei que tamén o vas ler pero que rompería a maxia de tan rebosante amor. Capullo, devolve as chamadas, sobre todo cando estás en Compostela...

Meirama

2008-03-31T12:27:00.000-07:00

Hai un tempo atopei isto no llutube e hoxe recordeino indo á Coruña. Védeo, creo que pode merecer a pena.

Eurovisón (ollo, que morde)

2008-03-17T15:00:00.000-07:00

En tempos de Chiquilicuatre e Dustin the Turkey retomo esta marabillosa canción. E así mata dous paxaros dun único tiro: chuli, vai por ti.

A mi churri

2007-12-30T08:38:00.000-08:00

Disque meme

2007-11-22T12:42:00.000-08:00

Pásanme a pelota... A ver, vai.
Mofli. Cursi, pero entrañable...
Batman
Sherlock Holmes
Dragones y Mazmorras
Willy Fogg, co seu final.
La bola de Cristal
Esta molaba a mazo.
Os Fraggle.
Síntoo, pero non puiden deixar de lado outros e tiven que poñelos. Canto fixo a TVG polos nosos coñecementos catódicos...
O Doutor Who, era feo de cojones e cuns efectos especiais pésimos, pero esa bufanda... e a música.
Telegato. Deste non se lembra ninguén.
Os Roper. Jeje.
Black Adder.
Y él, siempre.

Fin dun romance

2007-10-05T12:44:00.001-07:00

Non entendo por que tivo que rematar así, deste xeito tan absurdo. Cheguei a casa e busqueite por todas partes, pero non tardei moito en darme de conta de que decidiches rematar a nosa relación, decidiches acabar e nosa historia, que durou, canto? dous anos?.
Non, as cousas non se fan así. Marchaches sen dar unha explicación, desapareciches e non fago máis que preguntarme as razóns que te levaron a tomar esa decisión.
A verdade é que é duro chegar á cama e que ti non esteas para quentarme os pés ou non poder abrazarme a ti cando teño frío.
Resígnome, unha vez máis, a rematar unha relación. Pero gardo, non o esquezas, o teu tapón, alí, no estante do baño, onde o colocaba cada noite antes de irme contigo para a cama. O teu tapón, ese sen o cal non vales para moito.
Querida bolsa de auga: espero que sexas feliz no teu paradeiro descoñecido e que coa túa mantilla de cadros vermellos descubras unha vida diferente.

Preparación

2007-10-04T02:40:00.000-07:00

A concelleira de Medio Ambiente do meu concello é estupenda de la muerte. Unha muller que sabe o que fai, abofé, e que está moi interesada na materia que enche a súa carteira. Si, si, moi interesada. A ela preocúpalle "eso del medio ambiente: las ballenas, Gorilas en la Niebla...".
Pobriña, pregúntome como pode aplicar as súas inquedanzas no concello, debe sentirse tremendamente frustrada por non poder liberar a Willy no Sar e repoboar os bosques con primates.
Iso si que é preparación, señores, e non a de algúns mestres de EXB.

Homenaxe

2007-09-14T12:17:00.000-07:00

A aquela que sempre nos sorprende con palabras sentenciantes cal azoute incontinente. Ves como fai efecto?

2007-09-06T13:51:00.000-07:00

Hoxe decateime dunha cousa, da finalidade da música nos créditos finais dunha película: joderche a sesta. Dormes durante toda a historia e espertas coa merda de canción final. Se non é para matalos...

Jeje

2007-09-04T15:06:00.000-07:00

Conclusión

2007-07-29T12:22:00.000-07:00

Nestes días que por diversos motivos recorrín autoestradas e pistas descubrín unha cousa: os traballadores de Audasa, esa especie de marionetas que semellan carecer de extremidades inferiores e dedicar a súa existencia a cobrar a peaxe, eses traballadores, digo, teñen vida alén da cabina laranxa. Pois si. E como cheguei a esta asombrosa conclusión? Porque o venres ás 02.00 cobroume na peaxe entre Pontevedra e Compostela un rapaz que coñezo. E dou fe de que ten pernas, fai bromas e ten vida propia.

Antònia Font

2007-07-20T01:39:00.000-07:00

De blog en blog y tiro porque me toca, atopei un grupo que merece a pena. Que vos guste.

Sombras

2007-07-19T12:33:00.001-07:00

Buscando polo youtube atopei este delicioso anuncio. Bueno, seguro que xa o coñecedes todos e eu en babia.

Pescando

2007-07-17T14:52:00.000-07:00

Sabía que Ugia Pedreira tiña un programa de radio, mais nunca se produciu a conexión neuronal que me levara a tomar conciencia da existencia de tal programa e menos a posibilidade de escoitalo. Hoxe navegando pola rede atopei a súa páxina e o seu espazo en myspace. Son tres, como los mosqueteros: Ugia, Guille e Xabier.
Se queredes podedes escoitar programas anteriores entrando na páxina da CRTVG e mirando en "Radio á carta". Emítese os domingo de noite, a iso das 23.00.
Sei que vivo na inopia e que sempre chego ás cousas cando todos estades de volta e media, pero hai que quererme así.
Pois veña, a seguir facendo cousas.

Festa da República

2007-07-14T14:22:00.000-07:00

Hoxe é 14 de xullo, o día que Francia celebra a festa nacional. E resulta que esta festa non conmemora a famosa toma da Bastilla polos parisinos en 1789, en busca de pólvora para defenderse contra as tropas reais que sitiaban a cidade, en plena revolución, senón que celebra a Festa da Federación, un evento que tivo lugar tal día coma hoxe do ano 1790 en lembranza da toma da Bastilla e na que Luis XVI xurou lealdade á nova Constitución. Logo revirouse e tivéronlle que cortar a cabeza para evitar males maiores.
E con motivo desta festa organizan un espectáculo de fogos artificiais na que cada concello exhibe su poderío. O de Toulouse foi duns 30 minutos, nunha das beiras do río, polo que se vía perfectamente desde o paseo que hai do outro lado. O que non entendo é a manía de pór música se: a xente está no quinto carallo e non oe e os foghetes arman tanto ruído que non se escoita nada.
Quedoume unha dúbida; a música que puxeron era a banda sonora de Gladiator: será unha alusión ás pretensións sarkozystas??

Maitines

2007-07-13T19:57:00.000-07:00

Son as 5 da mañá e son víctima dun ataquen de insomnio. Levo tres horas dando voltas na cama e acabou por entrarme a fame. Así que baixei para aliviar o meu estómago. Saqueei a pota coa comida que prepara para xantar hoxe, un guiso de xoubas, pero por sorte teño para hoy, para mañana y para toda la semana. E agora estou a quentar o pan reseso para tomar con algo dentro. Tampouco hai moito máis, agás as latas de fabada, que a Dios pongo por testigo que nunca más volveré a comer una.
E como teño as neuronas en folga á xaponesa e estáseme a acumular a superproducción de ideas decidín escribir algo, que xa hai días que non o fago. Ocorréuseme tamén bailar claqué, como facía Robert Reford nunha película, pero coido que aos veciños de abaixo non lles vai parecer moi boa idea. Tampoco podo comer xelados nin ler, teño os ollos como putas pelotas. A tele non funciona, internet vaime aburrindo e a cidade non semella moi acolledora para un paseo.
Vou ver se anda Mario por aí...

Pequenos praceres

2007-07-07T10:14:00.000-07:00

Acabo de comer un bocadillo de xamón serrano. Podedes rir porque semella unha parvada, pero non sabedes canto o botaba en falta. Y lo rico que estaba...

Mudanzas

2007-07-06T14:36:00.000-07:00

Hoxe rematamos unha pequena fazaña na que invertimos estes tres últimos días. Fatiga, maniotas e unha sensación entre a indignación e cabreo foi o saldo que nós cobramos. Outras persoas acabaron con todas as súas pertenzas desprazadas dende a súa antiga vivenda ao novo piso no que se instalan sen case mover un dedo.
Despois de cargar caixas e máis caixas con enciclopedias alleas a cambio dun simple agradecemento verbal (e creo que tampouco moi realmente sentido) chegeui a dúas conclusións:
1.- Que estupendas son as enciclopedias en CdRom, sobre todo a Británica, e que marabilloso o minimalismo ao que decoración se refire: un colchón, un edredón e vas que te matas.
2.- A delgada liña que separa a solicitude de axuda e o abuso, como podes cargar mil pesos sobre as costas dos outros amparándote na súa boa vontade e apelando favores.
Quizais é que aínda me doen os brazos de cargar caixas coa vida doutros, pero o asunto deume para reflexionar moito durante estes tres días sobre o que é o abuso, o respecto, a organización e a imposición do teu xeito de facer as cousas cueste lo que cueste.

Pascal Comelade - Russian Roulette

2007-07-03T00:57:00.001-07:00

Coñecedes a Pascal Comelade? Si? Non? Pois como mostra un pequeno video. Atendede a Pep Pascual, é un crack.

las lintejas

2007-06-26T05:31:00.000-07:00

Todas as culturas que coñecen as lentellas úsanas como ingrediente de maior ou menor importancia na súa cociña. En Francia non. Acabo de descubrir que aquí se empregan como arma arrojadiza, e asegúrovos que fan pupa.
Como o tempo está piollento e o corpo pide comida quente decidín guisar unha lentellas que había pola casa. Toda unha noite a remollo e cinco horas cocendo non foron suficientes para abrandalas. Elas permanecen impertérritas.
Así que como non podo facer nada mellor, porque a simple idea de intentar comelas xa me produce un ataque de gases, voullas disparar ás pombas, a ver se mato algunha dun perdigonazo e xa teño o menú para mañá.

L'Anglaterre

2007-06-25T11:20:00.000-07:00

Onte certo vasco case me arrea un ciber-sopapo porque non lle contara se xa fora a Inglaterra, se xa volvera, se estaba en alí, ou que pasaba.
Pois si, psicopatilla, fun, estiven e volvín. E desto hai xa unha semana. Un breve resumo.
Xoves 14: Tren a Carcassonne, avión Carcasonne-Stansted, dúas horas mortas no aeroporto e tres horas, case catro, de autobús ata Oxford. Convidáronme a cear peixe e ostras. Envidia cochina.
Venres 15: Día sen nada a destacar (creo, que alguén me refresque a memoria) salvo o tremendo chaparrón que caeu de camiño ao centro. Había unha marquesina de bus pretiño e alí nos abeiramos. Birras e kebab con salsa chili pola noite.
Sábado 16: Excursión aos Cotswolds. Cirencester: comida típica inglesa nun pub, visita á abadía e ao anfiteatro romano que alí hai, os restos romanos mellor conservados de Inglaterra. xa saberás por que. Excursión polo nacemento do Támesis (non o vimos exactamente pero por alí andaba).
Domingo 17: Barbacoa internacional. Algo así coma cinco quilos de alimento e tres litros de bebebida por persoa.
Luns 18: Autobús Oxford-Stansted. Este autobús, o das 6.30 da mañá, ofrece servizos que os outros non dan: o conductor chámate "parva" co mellor dos seus sorrisos e toda a amabilidade do mundo por non ter mercado o billete con anterioridade, vai ademais amenizando a viaxe con comentarios estilo Monty Python e, o mellor de todos os servizos, é o de perderse pola campiña inglesa por evitar un atasco e pasr unha hora dando voltas sen rumbo coñecido por estradas secundarias. Quen lles dera aos de Castromil unha atención coma esta.
Avión Stansted-Carcassonne e coche ata Toulouse.
Por se vos intersa, o aeropoeto de Carcassonne é similar ao de Pin y Pon.
Polo demais todo ben, moi ben, vasco-que-todo-lo-quiere-saber. O aloxamento moi cómodo, incluso puxeron un edredón na cama unicamente por min, e o servizo de habitacións moi completo, dábanche achuchóns e todo.

La ville est morte

2007-06-25T10:45:00.000-07:00

Pois si. Son as 19.47 e pouco hai que facer fóra da casa. Salvo bares e sitios onde comer todo está pechado. Nin cafés nin comercios. Ou sexa que non queda outra que dedicarse a outros menesteres.
No meu caso estes menesteres implican unha certa actividade neuronal (tampouco moita, non creades) xa que vexetar non me gusta nada e non sei como funciona a televisión. A non ser que me conforme cunha cadea que emite debuxos animados todo o día non hai máis que ver. Algún día puiden ver house e Anatomía de Grey, pero son incapaz de saber como fixen para cambiar de canle. Nin flores.
Así que descartado durmir e ver a tele só me queda ler, escoitar música e navegar pola rede. Podería cociñar, tamén, pero facelo pa unha soa é unha cousa bastante aburrida. Di ti que podería cociñar para o vencindario todo, pero...
Creo que vou ter que cambiar o horario: na vez de currar pola mañá e pasear á tarde vou pasear pola mañá e traballar a partir das 18.00 ou 17.00, ou sexa, cando unha está máis cansa. Pero é que se non non podo facer gran cousa.
O día tampouco acompaña, que se diga: leva ameazando todo o día con chover e vai un frío de cagarse.
(O cadro chámase "Ciudad y niebla", de Raquel Sáez Fliquete).

Río Cencerro

2007-06-24T12:46:00.000-07:00

Onte foi o turno de Eliseo Parra e Kepa Junquera. Me quito el sombrero ante los dos. Pedazo concertos, dúas actuacións con moita enerxía e calidade musical.
O de Eliseo Parra foi un concerto sinxelo e precioso. Sen grandes pretensións e moi familiar. Pelos como escarpias.
Kepa Junkera trouxo unha formación tamén sinxela (guitarra, baixo, piano, txalaparta e el mesmo), pero cunha sonoridade máis complexa. Bailamos coma tolos.

Jo!, Dani, como mola!

2007-06-23T01:43:00.000-07:00

Hai un par de noites ceando nun garito bastante recurrido por xuventude de todo tipo puxeron esta canción. Coma un resorte saltei da silla e berrei coma é costume ao escoitala: "jo! Dani, como mola!". Atónitos quedaron todos. Rematado o alarido, sentei de novo e continuei a comer o meu prato como se nada.
Creo que algún aínda non se recuperou de tal visión.

Río Chocho

2007-06-23T01:28:00.001-07:00

A ver, resumo da xornada musical de onte.
1.- Mercedes Peón: tanta vacación en Ibiza en ambientes "bacaladeros" está facendo estragos nas súas neuronas e, en consecuencia, no seu criterio musical. Como letrista segue sen haber por onde collela. Pero parece un tía simpática, non tivo reparos en falar no seu francés (malo coma o meu) e cando tiña algunha dúbida preguntaba a quen fose. Sincera e honesta co que fai sen meterse con ninguén, mantense un pouco á marxe de todo. Ella a su rollo. E creo que iso é importante.
2.- Chano Domínguez: Elevou ó nivel musical do día, moi alto moi alto. Despois da Peón e outro individuo que fai pachanguita flamenca estilo ketama ou algo parecido o piano de chano Domínguez foi un relax para os oídos. Acompañado de metais, contrabaixo, guitarra, un cantaor, un bailaor e unha artistaza que tocaba a marimba e todo o que se lle puxera por diante como ninguén. Un moi bo concerto.

2007-06-22T06:26:00.000-07:00

Coincide tamén que estes días ten lugar o festival Río Loco, que este ano, mira ti, está dedicado a España(s). Moita pachanguita, flamencada y buen rollito.
De representación galega Carlos Núñez e Mercedes Peón (gracioso, escolleron aos dous máis pelados). Onte foi o concerto de "monsieur" e hoxe tócalle á "Pelona". Agora mesmo están a ser as probas de son (o concerto é dentro de dúas horas e media) e óense os seus alaridos na miña cociña. Non pode ser...

Festa da música

2007-06-22T06:12:00.000-07:00

Onte foi a Festa da Música. Aquí ten bastante repercusión e á parte dos actos organizados por asociacións, institucións e demais, calquera que teña actitudes (nin sequera é imprescindible ter aptitudes) musicais pode montar o seu espectáculo en calquera punto da cidade.
Á tarde estiven nun parque que hai a uns 40 minutos da casa no que o Conservatorio Occitano celebraba os seus actos. Aquilo máis que unha festa da música semellaba a exaltación do Baby-boom: non vos podesdes imaxinar a cantidade de cativos que hai neste país.
Pola noite o público cambia, deixan de ser familias con carritos para convertirse en xunventude desmadrada. Para que vos fagades unha idea: collede a xente toda que anda por Compostela o día da Ascensión ou do Apóstolo, multiplicádea por 10 e enchede cada esquina cun grupo de música, un ordenador con altofalantes ou un trío de espontáneos cantando os grandes éxitos de Mocedades e teredes unha imaxe aproximada do que foi a noite. se queredes engadídelle un tío facendo un desnudo integral no alto dunha fonte.
E que quede claro que hoxe é día laborable. Imaxino olleiras e leghañas en moitas caras.

o xogo da distancia

2007-06-09T05:33:00.000-07:00

Foi un xogo: a cada persoa déuselle un papel e algo para escribir. Tratábase de pór no papel o primeiro que se lle pasase pola mente ao escoitar unha palabra. A palabra escollida foi DISTANCIA. Sen máis explicación
Espero que vos guste.

2007-05-12T13:41:00.000-07:00

Esta Bitácora do Caracol non pretende ser máis ca un pequeno diario do acontecer dos días. Un pequeno diario no que intentarei ir relatando o que sucede dun certo xeito exhibicionista pero pudoroso, no que poidades ler, ver e oír cada etapa. Non é máis ca unha pequena válvula de escape e un amago de mantervos informados. Quen queira saber outras cousas xa sabe onde buscarme.