A Andy había dez anos que non a vía, a Nerea uns cinco (aínda lembro o último café autoconvencéndome de que todo ten solución) e a Vane víaa de vez en cando no bus para ir a casa.
Quedamos para comer e continuar a sobremesa pola Coruña. Démoslle un repaso ao persoal todo do instituto, que facía agora cada un deles e lembrámonos ata a saciedade da fea e mala que presumía de parecerse a Pe.
Rimos, falamos, bebemos, comemos, paseamos, cotilleamos, rememoramos... Pasaron dez anos e non o parecía.
Agora estamos buscando a todos no Facebook, en parte para saber que foi deles, en parte para ver se a fea e mala segue igual ou se os dez anos maduraron as súas neuronas.

dejà vu

Tanto sol... así tes de fritidas as neuronas.

Prefiro poñelo aquí, que sei que o vas ler, que polo no teu blog, que sei que tamén o vas ler pero que rompería a maxia de tan rebosante amor. Capullo, devolve as chamadas, sobre todo cando estás en Compostela...