Onte foi o turno de Eliseo Parra e Kepa Junquera. Me quito el sombrero ante los dos. Pedazo concertos, dúas actuacións con moita enerxía e calidade musical.
O de Eliseo Parra foi un concerto sinxelo e precioso. Sen grandes pretensións e moi familiar. Pelos como escarpias.
Kepa Junkera trouxo unha formación tamén sinxela (guitarra, baixo, piano, txalaparta e el mesmo), pero cunha sonoridade máis complexa. Bailamos coma tolos.
Sem comentários:
Enviar um comentário